Richting geven aan je leven is de weg durven zoeken
Ruim twaalf jaar werk ik als teamcoach en opleider met o.a. Deep Democracy. Een rijke manier om bewuste keuzes te maken en de wijsheid van het collectief zichtbaar te maken. Het heeft me veel gebracht: de kracht om zelfstandig ondernemer te worden, de rust om bij spanning en conflict te blijven, en het vermogen om groepen te helpen hun volle potentieel te ontdekken. Maar gaandeweg merkte ik dat het ook een label werd. Ik werd “Miss Deep Democracy”. En dat klopt niet, want ik ben meer dan een methode of techniek. Op zoek naar inspiratie kwam ik bij de tentoonstelling van Prinses Irene: Wij zijn Natuur. Het raakte me diep. Steeds meer voelde ik: ik bén natuur. Buiten zijn maakt me vrij, helder en krachtig.
Spirit of the Wild
Vorige week ging ik mee op haar Quest Spirit of the Wild in Zwitserland. Ik realiseerde me daar dat ik vaak in de natuur ben – hardlopend, wandelend, fietsend – maar dat ik de natuur meestal gebruik als decor. Deze keer verbond ik me werkelijk met de bomen (longen), de stenen (geraamte) en de dieren (al wat leeft). In die verbinding vond ik een diep verlangen om voluit te leven. Daarvoor moest ik een oud patroon in mijn eigen vrouwenlijn doorbreken.
De boom in het moeras
Op dag één werden we uitgenodigd om een boom ons te laten kiezen. Ik voelde me geroepen door een boom aan de overkant van het moeras. Terwijl ik daarheen liep, zag ik een andere vrouw dezelfde kant opgaan. We hielden in. Zij week uit, ik liep door. Later bespraken we het:
“Wat bijzonder dat we niet samen naar die boom zijn gegaan,” zei ik.
“Ja,” zei zij, “ik dacht: laat haar maar.”
“En ik dacht: yes, het is mij gegund.”
We lachten, en ik vroeg: “Wat als we gewoon sámen waren gegaan?”
Die vraag bleef hangen. Twee dagen later kwamen we bij die boom in de buurt. “Kom!” zei ik. “Laten wij ervaren wat er gebeurt als wij er wél met z’n tweeën zitten!” En daar gebeurde het: samen bij die boom voelden wij dat wij een diep ingesleten patroon wilden loslaten van ‘ik’ en ‘schaarste’. Wij mogen ons als vrouwen verbinden, in veiligheid.
Samen off-road
Op de laatste dag trok ik er met diezelfde vrouw en twee anderen op uit. “Laten wij van het wandelpad afgaan,” stelde zij voor. “Yes, op avontuur,” antwoordde ik. De andere twee volgden. Elke stap zetten wij voorzichtig én vol plezier. Voelen, kijken, ruiken – alle zintuigen gingen open. Niet geremd door angst of belemmerende gedachten, maar door werkelijk onbegaanbaar gebied. “Oei, een afgrond, hier kunnen wij echt niet verder, wij moeten terug.” De energie die vrijkomt als je samen ontdekt hoe je je bestemming bereikt, is onbeschrijfelijk. Ik mag als vrouw leidend zijn!
De natuur als spiegel
De relatie met de natuur is voor mij om de essentie van ons menszijn te ontdekken. Ik heb gemerkt dat ik niet kan onthouden hoe alle bomen en planten precies heten. Dat is een andere vorm van verbonden zijn met de natuur.
Door onze huidige maatschappij worden wij vaak getriggerd om te denken in méér méér méér, bewijzen, goede cijfers, hoge omzet. Het heeft ons welvaart gebracht, maar ook afscheiding, uitputting van de aarde, uitputting van ons menszijn.
Ik heb ervaren dat als ik buiten ben, ik veel meer in mijn kracht sta. En met de mensen met wie ik ben het processen gemakkelijker gaat.
Mijn leven blijkt nog altijd om bewuste keuzes maken te gaan. Keuzes op leven en dood, doorgaan of stoppen. En ja, daar gebruik ik nog dankbaar de wijsheid van Deep Democracy voor, want dat bén ik! En zo veel meer! Blijkbaar zat ik al op het goede pad én ik voel mij verrijkt. Rust in mijzelf en het vertrouwen dat ik de seizoenen mag volgen, met hun ritme van zaaien, bloeien, loslaten en sterven. En dat elk jaar weer.
Dit neem ik mee
De Quest liet me ervaren dat ik mij als verdieping op teamontwikkeling meer bezig mag gaan houden met leiderschap. Ik zie dat ik kan helpen om richting te geven, door te durven ontdekken, leiderschap te wortelen in verbinding, met de moed om te kiezen voor wat klopt – voor nu én voor de zeven generaties na ons.
Reflectievraag aan jou:
Wanneer ben jij voor het laatst van de gebaande paden afgegaan – en wat heeft je dat gebracht?
