Mijn nieuwsgierigheid naar wat er werkelijk speelt, gaat ver terug. Al van jongs af aan voel ik wanneer iets klopt en wanneer niet. Niet alleen in mijn hoofd; mijn hele lichaam reageert erop.
Als kind begreep ik de wereld soms niet. Waarom doen mensen zo ingewikkeld? Waarom zeggen we het ene, terwijl we iets anders bedoelen? En welk spel zijn we eigenlijk met elkaar aan het spelen?
Die vragen zijn nooit helemaal verdwenen. Ze zijn met me meegegroeid.
Inmiddels herken ik als volwassen vrouw steeds beter de patronen die tussen mensen en in organisaties ontstaan. Het aantrekken en afstoten. Angst en vertrouwen. Ik en wij. Controle en overgave. De beweging tussen vrijheid en verbinding. De dans van de dualiteit, waardoor we soms lijken te vergeten dat we onderdeel zijn van hetzelfde geheel.
Ik ben nieuwsgierig naar het verhaal onder het verhaal. Naar wat we onszelf vertellen én naar wat we elkaar vertellen. Naar wat zichtbaar is en wat nog geen woorden heeft. En vooral naar de vraag: klopt dit nog? Is wat we doen wezenlijk, of zijn we vooral een spel aan het spelen omdat we zijn vergeten waarom we ooit begonnen?
Sinds 2003 werk ik met mensen die met mensen werken. Als trainer, facilitator, teamcoach en opleider. In 2013 kwam Deep Democracy op mijn pad. Het gaf taal en praktische handvatten aan iets wat ik al veel langer aanvoelde: dat juist wat we liever niet horen, vaak iets wezenlijks vertelt over wat er nodig is.
Mijn blik is in de loop der jaren steeds breder geworden. Van individu naar team, van team naar organisatie. Van denken en praten naar ook voelen en ervaren. Systemisch werk en embodied learning hebben daar nieuwe lagen aan toegevoegd.
Wat al die jaren voor mij hetzelfde is gebleven, is mijn nieuwsgierigheid. En mijn bereidheid om zelf het werk te doen dat nodig is om te blijven groeien. Ik leer altijd mee, ook van de mensen en de groepen die ik begeleid. Zo blijft mijn blik scherp, groeit mijn senioriteit en kan ik me blijven verbinden met de mensen en het veld om me heen.
Ik vertrouw op wat zich aandient. En ik geloof dat er beweging ontstaat wanneer we niet langer om het ongemak, het verschil of de onderstroom heen lopen, maar er werkelijk naar durven kijken.
Misschien is dat wel de rode draad in mijn werk: onderzoeken wat klopt. Ruimte maken voor wat er is. En van daaruit samen ontdekken wat klopt om te doen.
Ik ben direct, maar niet hard. Ik benoem wat ik zie, ook als dat ongemakkelijk is, en doe dat zonder iemand erop af te rekenen. Deelnemers zeggen vaak dat ze zich bij mij snel op hun gemak voelen, juist omdat niet alles gladgestreken of weggepoetst hoeft te worden.
Ik werk niet met een vast programma dat ik simpelweg afdraai. Wat er in de ruimte gebeurt, is het materiaal. Dat betekent niet dat ik onvoorbereid ben, integendeel. Ik bereid me goed voor, zodat ik vervolgens kan luisteren naar wat er werkelijk nodig is en mijn plan durf los te laten.
Ik combineer rust en stevigheid met speelsheid en diepgang. Ik kan vertragen als dat nodig is en beweging brengen als we blijven hangen. En ik houd ervan als wat we onderzoeken niet alleen een goed gesprek oplevert, maar ook iets verandert in hoe mensen de volgende dag met elkaar werken.
Een half uur, vrijblijvend. Je hoort of ik de juiste persoon ben voor jullie vraag, en zo niet, dan denk ik mee over wie dat wel is.
